พี่หันษากลีบล่องหลงค่ะ >> [ปรบมือ] [เพลง] [เพลง] >> สวัสดีทุกคนนะคะโอ๊ยตอนแรกว่าจะเอาจาน อาหารขึ้นมาจัดอาหารเหมือนกันแต่ว่าพี่ใบ ตองทำไปแล้วก็เลยเอากระดานวาดรูปขึ้นมา แทนนะคะ ยังไงนะคะเดี๋ยวดิฉันเนี่ยขอนั่งสักครู่ นะคะ ด้วยความที่ธีมของเราปีนี้เนี่ย คือสลับทับซ้อนใน 1 เข็มนาฬิกาที่เดินไป มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นนะคะ ดิฉันก็จะ วาดรูปไปพูดไปนะคะจะได้ทับทับซ้อนซ้อนน่า รักนะคะทุกคนขาแล้วตอนจบเรามาเดากันดี กว่าว่าดิฉันจะวาดรูปอะไร ลืมแนะนำตัวค่ะหันษานะคะทียู 85 ค่ะแล้ว ก็อยู่ศิลป์ฝรั่งเศสปัจจุบันชื่นชอบใน ละครเวทีมากมากนะคะ มีอยู่คำพูดหนึ่งนะคะที่หันษาได้ยินมา ตั้งแต่เด็กแล้วก็รู้สึกว่า ชอบมากมากเลย คือคำว่า โลกคือละคร ตอนนั้นเนี่ยก็ยังไม่ค่อยเข้าใจหรอกค่ะ ว่ามันแปลว่าอะไรแต่ว่าพอหันษายิ่งโตขึ้น ยิ่งได้รู้จักกับละครเวทีมากขึ้นเท่าไร หันษาก็มองโลกเป็นเพียงแค่เวทีใหญ่ใหญ่ หนึ่งเวทีเท่านั้นเอง แล้วถ้าโลกคือละคร ถ้าชีวิตของเราคือละคร แฮปปี้เอนดิ้งของเราจะอยู่ตรงไหนกันคะ ทุกคนคงจะได้กระดาษเล็กเล็กตั้งแต่เริ่ม นะคะอยากให้ทุกคนหยิบขึ้นมาแล้วลองเขียน ดูว่าแฮปปี้เอนดิ้งของเราอยู่ตรงไหน บางคนอาจจะคิดว่าอยู่ในวันที่เราสอบติด คณะที่หวังนะคะหรือว่าบางคนอาจจะคิดว่า อยู่ในวันที่เราได้งานที่อยากทำทำตามเป้า หมายได้สำเร็จ หรือว่าบางคนอาจจะง่ายกว่านั้นคือวันที่ เจอคนที่เรารักแล้วเขาก็หล่อแล้วก็รวยซะ ด้วยนะคะของดิฉันเอง หรือจริงจริงแล้วนะคะแฮปปี้เอนดิ้งมันอาจ จะซ่อนอยู่ในตอนจบเหมือนกับละครหลายหลาย เรื่องที่เรารู้จักก็ได้นะคะ แต่ขอสปอยล์นิดนึงนะคะว่าตอนจบของชีวิต เรานะคะ คือตายค่ะทุกคนขามันไม่ได้สวยงามอะไรเลย นะคะ ถ้าอย่างงั้นแล้วเนี่ย แฮปปี้เอนดิ้งของเรามันอยู่ที่ตรงไหนกัน แน่คะ ทุกคนเคยดูละครเวทีไหมคะ ถ้าไม่เคยไม่เป็นไรนะคะ ละครเนี่ยมันคือการถ่ายทอดเรื่องราว เรื่องใดเรื่องหนึ่งผ่านการแสดงซึ่งมันจะ มีหลายองค์ด้วยกันนะคะมีองค์แรกไปองค์ที่ 2 เจอปัญหาเจอการแก้ไขไคลแมกซ์แล้วก็จบ ชีวิตก็เหมือนกันมีหลายองค์เหมือนกัน องค์แรกในละครเวทีนะคะมีส่วนสำคัญมากมาก นะครับเพราะว่าทำให้เราได้รู้ว่าเรื่อง เนี้ยเป็นมายังไงเพราะถ้าเกิดอะไรต่อจาก ละครเรื่องนี้เนี่ยแล้วเราไม่รู้เรื่อง องค์แรกก็คงจะดูแล้วไม่อินใช่ไหมคะ ชีวิตเราก็เหมือนกันค่ะมีองค์แรกเช่น เดียวกัน สำหรับพรรษาเนี่ยองค์แรกคือการได้ลองค่ะ พรรษาเข้ามาเป็นนักเรียนเตรียมอุดมศึกษา ในช่วงมัธยม 4 ได้ลองออดิชั่นทุกชมรมที่ เปิดเลยได้ลองเป็นนักร้องนักแสดงนักเต้น พิธีกร บางอย่างรู้สึกว่าเออมันใช่บางอย่างก็ ไม่ใช่บางอย่างก็ไม่ได้เลยนะคะแต่ก็ไม่ เป็นไรนะคะเพราะว่าอย่างน้อยเนี่ยเราก็ ได้ลอง จนพรรษาเนี่ยได้มาพบกับละครเวทีพรรษาก็ มองย้อนกลับไปว่าถ้าวันนั้นน่ะพรรษาไม่ เคยได้ลองเลยทุกวันนี้ษาคงจะไม่รู้ว่าษา อยากจะเป็นอะไรหรือว่าชอบอะไร แล้วองค์แรกของแต่ละคนก็ไม่ได้เกิดขึ้น
พร้อมกันนะคะ บางคนเกิดขึ้นในช่วงมัธยมบางคนเกิดขึ้นใน ช่วงมหาวิทยาลัยหรือว่าบางคนอย่างเช่นคุณ ยายแถวบ้านดิฉันอายุ 70 เพิ่งหัดเล่น ติ๊กต็อกอันนี้ก็เป็นองค์แรกของคุณยายเขา เหมือนกันนะคะฉะนั้นแล้วเนี่ยองค์แรก เนี่ยมันไม่ได้มีหน้าที่ที่ให้เรารู้คำ ตอบไปเลยเสมอไปแต่มันคือช่วงที่ทำให้เรา ได้ลองได้สำรวจแล้วก็ได้รู้จักตัวเองมาก ขึ้น อุ๊ยตายแล้วผิดสีอ่ะไม่เป็นไรนะคะยังไม่ เจอแฮปปี้เอนดิ้งก็ไม่เป็นไรค่ะเราไปกัน ต่อ ในละครเนี่ยองค์ที่ 2 คืออะไรองค์ที่ 2 ในละครมักจะเป็นช่วงที่เจอกับ ปัญหาค่ะ ซึ่งในละครถ้ามันเกิดขึ้นเรื่องแบบเรียบๆ ลื่นๆแบบเกิดไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันก็คงจะ น่าเบื่อใช่มั้ยคะ องค์ที่ 2 มีหน้าที่ที่ทำให้เรื่องราวมัน น่าสนุกขึ้นมีอะไรมาทำให้เรื่องราว เปลี่ยนไปทำให้ตัวละครต้องเผชิญกับ คอนฟลิกต์ ชีวิตเราก็เหมือนกันค่ะใครบ้างคะไม่เคย เจอกับปัญหา คงจะไม่มีใช่มั้ยคะ ขนาดพี่เปิ้ลไอรินยังเคยเจอเลยค่ะ ปัญหาจะมีชิงเติบโตจนดิฉันสมาธิสั้นนิด หนึ่งนะคะพี่เปิ้ลไอรินค่อนข้างเจอปัญหา เลยใครๆก็เคยเจอปัญหานะคะฉะนั้นแล้วปัญหา มันไม่ใช่ที่เรื่องที่น่าตกใจแต่มันคือ เรื่องที่ใครๆก็เจอกันนะคะ แต่ว่าปัญหาเนี่ยมันไม่ได้เข้ามาเพื่อ ทำลายเรามันเข้ามาเพื่อให้เราได้เกิดการ พัฒนา มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หันษาเจอปัญหาในการ เล่นละครคือมันเป็นครั้งแรกๆที่หันษาได้ ลองเล่นละครเวทีแล้วมันสนุกมากๆคือการ เล่นในคราบนาฏศิลป์สากล สนุกเกินไปจน ลืมบท ลืมบทที่สำคัญที่สุดของเรื่อง หันษาเฟลมากๆเลยหลังจากนั้นไม่ว่าจะเกิด อะไรขึ้นจะต้องขึ้นเวทีอะไรหันษาต้องมีบท ติดมือไว้เสมอ เพื่อให้ทุกอย่างมันรอบคอบขึ้นจะได้ไม่ ลืมอะไร ขอดูบทแป๊บหนึ่งนะคะ ถ้าอย่างงั้นเนี่ยก่อนหน้านี้ถ้าหันษาไม่ เคยพลาดไม่เคยลืมอะไรเลยทุกวันนี้หันษาคง จะไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวให้มันดีแค่ไหน การเข้ามาของปัญหาไม่ได้ทำลายตัวเรา เหมือนที่หันษาพูดแต่มันสร้างคาแรคเตอร์ ของเรามันคือการคาแรคเตอร์ สร้างตัวละครให้มันมีมิติและสมบูรณ์ยิ่ง ขึ้น เจอปัญหาแล้ว เจอแฮปปี้เอนดิ้งยังคะ ยังไม่มีเนาะไปกันต่อค่ะ มีอีกช่วงหนึ่งอันนี้มันเป็นปัญหาที่ หันษาเจอแต่มันไม่ควรจะเป็นปัญหาด้วยซ้ำ นะคะมันเกิดขึ้นจากตัวหันษาเอง แล้วมันก็สอนอะไรหลายอย่างให้หันสาเหมือน กัน ครั้งนั้นเนี่ยเป็นการเล่นละครเวทีในโรง ละครที่ค่อนข้างใหญ่คนดูประมาณ 2-300 คน หันสาตื่นเต้นมากๆ แล้วก็ยิ่งประมาทเข้าไปอีก เพราะว่าเป็นละครมิวสิคัล ละครเพลงหันสาร้องเพลงไม่เก่งเลย ก็เลยกลัว แล้วยิ่งเลิศเข้าไปอีกเพราะว่าซีนที่ต้อง แสดงร้องเพลงเนี่ยมันอยู่ถัดจากซีนที่เรา ต้องแสดงปกติ ไม่มีช่วงพักองค์ เราไม่มีเวลาพักหายใจเลย ในขณะที่หันสากำลังยืนพูดแสดงอยู่นั้นใน หัวกลับคิดไปต่างๆนานาว่า จะร้องเพลงได้มั้ยวะจะร้องเพราะรึเปล่า ถ้าร้องเพี้ยนมาจะมีคนขำมั้ย คิดอย่างงี้เอาความกังวลเข้ามาในหัว
จนกระทั่งซีนที่กำลังเล่นอยู่มันพังไปเลย ค่ะ แต่ครั้งนี้ไม่ได้ลืมบทนะคะครั้งนี้เนี่ย พังเพราะว่าอารมณ์มันส่งไม่ถึงคนดูสิ่ง ที่อยากจะพูดมันก็อารมณ์ไม่ออก แล้วก็รู้สึกเฟลมากๆ ถัดไปอีกในซีนถัดไปคือซีนที่ต้องร้องเพลง ดิฉัน ร้องเพี้ยนมากๆ[เสียงหัวเราะ]เลยอันนี้ อันนี้ไม่ได้เลยนะคะดิฉันร้องเพี้ยนมากๆ ในซีนถัดไปกลายเป็นว่าวันนั้นเป็นวันที่ รู้สึกแย่มากๆ แต่เรื่องที่ฉันได้เรียนรู้จากวันนั้น เนี่ยมันไม่ใช่เรื่องของการร้องเพลง เพียงอย่างเดียวแต่มันคือเรื่องของการที่ ดิฉันเนี่ยเอาความกังวลในอนาคตมาใส่ในหัว มากเกินไปจนละเลยสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แล้วมันทำให้หันสาเนี่ย รู้สึกว่ามันเหมือนกับช่วงหนึ่งชีวิต เหมือนกัน คือช่วงม.6 เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของเด็กม.6หลายคน ที่ต้องการเข้ามหาวิทยาลัย หลายคนเครียดมากๆนะคะโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ศิลป์ฝรั่งเศสเตรียมอุดมเพื่อนที่ฉันเอง นะคะ มีคำถามมากมายว่าถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี เนี่ยจะทำยังไงถ้าสอบไม่ติดล่ะจะเอาหน้า ไปไว้ที่ไหนทุกคนเครียด เอาความเครียดในอนาคตมาคิดจนร้องไห้ แต่ขอสปอยล์นะคะว่าเพื่อนหลายคนที่เครียด ที่ร้องไไห้เนี่ยปัจจุบันชีวิตดีมากใน เส้นทางของตัวเองทุกคนแฮปปี้ จนหันสาก็ ได้มาคิดว่า เราจะกังวลถึงอนาคตไปขนาดนั้นเพื่ออะไร นะคะเพราะว่า ยิ่งเราเครียดแล้วก็คิดถึงอนาคตมากเท่า ไหร่เรายิ่งจะละเลยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เราไปมากเท่านั้น ตอนจบเราอาจจะพลาดเรื่องราวระหว่างทางไป เลยก็ได้ เหมือนกันนะคะถ้าเรามัวแต่คิดถึงสิ่งที่ ยังไม่เกิดขึ้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราก็จะ ถูกละเลย ในการเล่นละครเวทีในฐานะนักแสดงสิ่งที่ทำ ได้ดีที่สุดมันไม่ใช่การที่เรารู้ว่าใน ซีนถัดถัดไปเราต้องทำอะไร แต่มันคือการที่เรารู้ว่าในซีนที่เรา กำลังยืนอยู่ตรงนี้เราควรทำอะไร และอันนี้เป็นเรื่องจริงนะคะ ดิฉันเนี่ยมีโอกาสได้แก้มือค่ะจากการร้อง เพลงเพี้ยนเมื่อสักครู่นะคะ มันคือการเล่นละครรอบสุดท้ายเรื่องเดียว กันเลยค่ะมันมีธรรมเนียมว่ารอบสุดท้าย เนี่ยเราสามารถทำอะไรก็ทำได้เลยใส่ให้สุด ได้เลยนะคะเล่นบ้าเล่นได้เลยทำเต็มที่ นะคะเพราะว่านี่คือโมเมนต์สุดท้ายของตัว ละครตัวนี้ที่จะได้เฉิดฉายแล้ว ครั้งนั้นเนี่ยเป็นรอบที่หันสาคิดน้อย ที่สุดเลย ไม่คิดว่าคนดูจะชอบหรือเปล่าไม่คิดว่าจะ เล่นออกมาดีมั้ย ไม่คิดว่าจะร้องเพลงเพี้ยนรึเปล่า สิ่งเดียวที่คิดคือหันสาอยากจะเป็นตัว ละครตัวนี้ให้ดีที่สุด แล้วรอบนั้นมันก็กลายเป็นรอบที่ดีที่สุด หนึ่งรอบในชีวิตของหันสาเลย ไม่ใช่เพราะว่าคนดูปรบมือดังที่สุดไม่ใช่ เพราะว่าเสียงหัวเราะดังที่สุดแต่มันคือ รอบที่หันสาลงจากเวทีมาแล้วรู้สึกว่าเรา อยู่กับตรงนั้นจริงจริงแล้วก็ไม่ได้ปล่อย ให้ความกังวลมาขโมยโมเมนต์ตรงหน้าของเรา อีกต่อไป แล้วพอถึงช่วงที่ต้องร้องเพลงนะคะ ดิฉันร้องเพี้ยนเหมือนเดิมเลยไม่ได้เลย ค่ะครูกินช่วยดิฉันด้วยได้มั้ยคะเนี่ยไม่ ได้เลย พอร้องเพี้ยนปุ๊บตอนแรกก็เออเฟลแต่ก็ไม่ เพราะว่าพอย้อนกลับมาดูแล้วหันสาได้ทำตรง นั้นอย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว ได้ทำทุกช่วงเวลาที่ควรจะทำให้ดีที่สุด มันทำให้ฮันซ่าได้รู้ว่าบางทีเนี่ย ความสุขมันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะทุกอย่าง เนี่ยออกสมบูรณ์แบบ แต่มันเกิดขึ้นเพราะเราอยู่กับปัจจุบัน อย่างเต็มที่ที่สุด ฮันซ่าเนี่ย ได้เรียนรู้ว่าบางอย่างมันไม่ต้อง เพอร์เฟกต์ก็ได้แค่เราทำให้เต็มที่เพราะ
อย่างน้อยถ้าเราทำเต็มที่แล้วอ่ะค่ะ ไม่ว่าผลลัพธ์มันออกจะมาดีหรือไม่ดีหรือ อะไรก็แล้วแต่อย่างน้อยเราก็ได้ทำเต็มที่ ที่สุดแล้ว ดูความผิดพลาดกันมาเยอะแล้วนะคะคนเราพลาด กันได้ไม่เป็นไรนะจ๊ะ เรามาดูตอนจบกันบ้างดีกว่า แฮปปี้เอนดิ้งก็ยังหาไม่เจอ ฮันซ่าเคยไปดูละครเวทีกับเพื่อนคนหนึ่ง อ่ะก่อนจะเล่าเรื่องขอถามอีกหนึ่งคำถามดี กว่า ว่า เวลาเราไปดูละครเวทีเราดูเพียงแค่ตอนจบ หรือเปล่า ตอนที่ฮันซ่าได้ไปดูละครเวทีกับเพื่อนคน นั้นเนี่ย มันเป็นละครเวทีที่ดีมากๆละครเพลงความยาว เกือบ 2 ชม. มีฉากตลกฉากประทับใจ พอหลังออกจากโรงมาปุ๊บสิ่งแรกที่เพื่อน ดิฉันพูดคือไม่น่าจบแบบนี้เลยอ่ะถ้ามันจบ อีกแบบเรื่องนี้จะเพอร์เฟกต์มากๆเลยไม่ สนุกเลย ดิฉันก็งง แล้วก็ถามเพื่อนว่าแล้วโมเมนต์ที่ตลกมากๆ ล่ะที่เธอขำสุดสุดแล้วโมเมนต์ที่เพลง เพราะแบบประทับใจมากๆ ไม่มีความหมายเลยหรอทำไมเราถึงปล่อยให้ เวลาแค่ 5 นาทีสุดท้ายมาตัดสินเรื่องราว ทั้งหมด ดิฉันก็รู้สึกได้ว่า เรากำลังทำแบบเดียวกันอยู่หรือเปล่ากับ ชีวิตของเรา เรามัวแต่พูดว่าสักวันหนึ่งถ้าเราทำสิ่ง นั้นได้สิ่งนี้ได้เราจะมีความสุข แล้ว ระหว่างทางมันไม่มีความหมายเลยหรือเปล่า ในละครฉากที่สำคัญที่สุดมันคงจะไม่ใช่ฉาก จบแต่มันคือทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างเรื่อง แฮปปี้เอนดิ้งเองก็คงจะเหมือนกัน มันคงจะไม่ได้รอเราอยู่ที่ปลายทาง แต่มันสามารถเกิดขึ้นได้ในทุกทุกช่วง ทุกทุกองค์ของชีวิตของเราถ้าเราเลือกที่ จะกำกับมัน ขอเติมรูปนิดนึงนะคะ แอ็บสแตรกต์มากมาก ว่าเสร็จแล้วค่ะ เป็นไงคะ สวยมั้ยคะ ไม่ค่อยค่ะดิฉันรู้อยู่นะคะดิฉันเป็นคน ที่ไม่ได้วาดรูปเก่งแล้วก็ไม่เคยวาดอะไร แบบนี้มาก่อน แต่ก็อยากจะลองอยู่ดีนะคะ พรรษาเป็นคนที่อยากลองทำอะไรมากมายนะคะ เพราะอยากจะให้ตัวเองมีประสบการณ์ บางครั้งคนเราก็ไม่กล้าลองค่ะเพราะว่า กลัวกลัวว่าถ้าล้มเหลวกลัวว่าถ้าผิดหวัง เป้าหมายที่พวกเขาวางไว้มันก็จะไม่สำเร็จ ถ้าวันเนี้ยพรรษาคิดว่าพรรษาจะวาดรูปนี้ ออกมาไม่สวยวาดออกมาแล้วไม่ชอบวาดไม่ เสร็จ รูปวาดใบนี้คงจะไม่เกิดขึ้น ความกลัวมันทำให้หลายคนไม่กล้าที่จะลอง แต่การที่ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ลองมัน อาจจะเป็นการที่ทำให้เราไม่รู้เลยว่า อนาคตข้างหน้ามีอะไรอยู่ สำหรับพรรษาการได้ลองมันเหมือนกับการเปิด ประตู เราไม่มีทางรู้หรอกค่ะว่าหลังประตูบาน ใหญ่บานนี้จะมีอะไรซ่อนอยู่โอ้สีชมพูซะ ด้วยนะคะอาจจะเป็นความผิดหวัง ความสมหวังสิ่งที่เรารักหรือสิ่งที่เรา ไม่ชอบเราไม่มีทางรู้แต่สิ่งที่เราทำได้ คือเราสามารถเลือกเปิดประตูแล้วดูสิ่งที่ อยู่ข้างหลังมันถ้ามันเป็นสิ่งที่เราไม่ ชอบก็แค่ปิดแล้วเดินไปหาบานใหม่ใหม่ที่รอ เราอยู่แค่นั้นเอง ยังจำ คำถามย้ากแย้ที่ถามไปได้มั้ยคะ โลกเราคือละครชีวิตของเราคือละคร เราตามหาว่าแฮปปี้เอนดิ้งของเราถูกเขียน ไว้ในฉากไหน ตอนนี้พรรษามองว่า สุดท้ายที่สุดแล้ว ละครเนี่ย
ตอนจบมันไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด แต่มันคือทุกทุกฉากทุกทุก ชีวิตเราเหมือนกัน เราอาจจะไม่สามารถเลือกได้ว่าตอนจบของเรา จะเป็นแบบไหนหรือถูกเขียนได้ยังไงแต่เรา สามารถเลือกเล่นละครชีวิตของเรานี้ให้ เต็มที่ได้ในทุกๆฉากของชีวิต และบางทีแฮปปี้เอนดิ้งนะคะ มันก็อาจจะไม่ได้อยู่ที่ตอนสุดท้าย แต่มันกำลังเกิดขึ้นในทุกโมเมนต์ที่เรา กำลังเอนจอยเดอะโมเมนต์ค่ะ เดินทางมาถึงแฮปปี้เอนดิ้งของท็อปนี้แล้ว นะคะ ยังจำกระดาษใบเล็กๆที่หันสาให้ทุกคนได้ ไหมคะ ลองเอามาเขียนอีกรอบดูก็ได้ว่าตอนนี้ แฮปปี้เอนดิ้งยังเป็นเหมือนเดิมอยู่หรือ เปล่า สุดท้ายแค่หันสาได้เห็นทุกคนหาแฮปปี้ เอนดิ้งในรูปแบบของตัวเองได้ หันสาก็มีความสุขแล้วค่ะ แฮปปี้เอนดิ้งค่ะ >> [เสียงเชียร์]