เชฟใบตองกศิเดชาค่ะ [เพลง] [เพลง] สวัสดีค่ะหลายท่านอาจจะคุณมากไปตองจากราย การ HS Kitchen Thailand นะคะหรือว่า ถ้าย้อนไปกว่านั้นอีกสักนิดนึงนิดเดียว ค่ะก็อาจจะคุณหน้าจาก A9 นะคะและก่อนที่ วันนี้ค่ะใบตองจะพูดคุยในเรื่องที่เตรียม มาอย่างดีนะคะไม่ต้องมีคำถามคำถามนึงถาม ทุกท่านค่ะว่าอาหารที่ทุกท่านชอบที่สุด คืออะไรคะลองนึกในใจดูก็ได้นะคะบางท่าน อาจจะนึกถึงอาหารจากร้านซอ ที่เชฟได้คัดวัตถุดิบมาอย่างดีแล้วก็รัง สรรเรื่องราวต่างๆจนออกมาเป็นเมนูที่น่า สนใจหรือว่าบางท่านอาจจะนึกถึงอาหารที่ บ้านที่คุณแม่ทำตอนเช้าๆอาจจะเป็นแค่ข้าว ไข่เจียวร้อนๆพร้อมกับเสียงกระทะแล้วก็ เสียงแม่เรียกว่ามาทานข้าวได้แล้วค่ะลูก บ้านใครดีด้วยนะคะอืไม่ใช่บ้านไปตอ หรือว่าบางท่านนะคะอาจจะชอบอาหารที่ทาน ข้างทางกับเพื่อนๆในช่วงเวลาที่แสนอบอุ่น ช่วงเวลาที่เรามีความทรงจำดีๆร่วมกันแต่ ไม่ว่าอาหารจานโปรดจานนั้นจะเป็นอะไร ใบตองเคยตั้งคำถามค่ะว่า จานที่โปรดที่สุดสำหรับทุกคนทำไมถึงไม่ เคยเหมือนกันเลย ตอนที่ไปตองมาเป็นเชฟใหม่ๆนะคะใบตองรู้ สึกว่าถ้าเราทำอาหารได้ดีมากพอทำตรงตาม สูตรทำตามขั้นตอนที่ถูกต้องอย่างที่เชฟ รุ่นพี่ได้สอนมาเนี่ยทุกคนก็คงชอบอาหาร ของเราคงไม่น่ามีใครไม่ชอบอาหารของเรานะ คะ แต่เมื่อเวลาผ่านไปค่ะใบตองก็รู้สึกว่า มันไม่ใช่เลยอาหารจานเดียวกันสูตรเดียว กันทำให้คน 3 คนทานคนนึงบอกว่าจืดมาก คนนึงบอกว่าเค็มจังเลยอ่ะเชฟคนนึงบอกว่า โอ้โหอร่อยมากกลมกล่อมอย่างที่ไม่เคยเป็น มาก่อนอาหารจาน[เสียงกระแอม]เดียวกันรส ชาติเดียวกันแท้ๆนะคะแต่รสชาติแต่ละรส เนี่ยเดินทางไปถึงใจทุกคนด้วยความหมายที่ ไม่เหมือนกัน ใบตองตั้งคำถามว่าแล้วสุดท้ายมีใครผิด หรือเปล่าเป็นคนชิมที่ผิดหรือว่าเป็นเรา ที่เป็นคนทำที่ผิด พอประสบการณ์ใบตองในครัวมากขึ้นนะคะใบตอง ก็รู้สึกว่าจริงๆสุดท้ายแล้วอ่ะค่ะไม่มี ใครผิดเลยแต่เพราะทุกคนชิมรสชาติจาก ประสบการณ์ของตัวเองค่ะบางคนเติบเติบโตมา กับอาหารที่รสชาติเข้มข้นก็จะผูกความ อร่อยไว้กับรสชาติที่จัดจ้านบางคนเติบโต มากับอาหารรสชาติที่กลมกล่อมอาหารเพื่อ สุขภาพรสชาติที่ไม่เข้มข้นจนเกินไปก็จะ เป็นมาตรฐานความอร่อยของเขาบทเรียนแรกใน ครัวจึงสอนใบตองว่าแม้เราจะตั้งใจปรุง อาหารอย่างดีที่สุดก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกคนจะชอบมัน บทเรียนนั้นชัดเจนขึ้นมากๆเลยนะคะเมื่อ ใบตองเนี่ยได้ก้าวเข้ามาสู่ครัวที่ใหญ่ ขึ้นครัวที่เสียงดังมากขึ้นและครัวที่ ร้อนแรงมากขึ้นและนั่นคือครัวนี้ค่ะก็ไม่ ทั้งหมดนี้มันคือต้นทุนอาหาร[เพลง] นี่แห้งขนาดเนี้ย จะเสิร์ฟมั้ย >> ไม่เสิร์ฟค่ะ >> เนี่ยแล้วผ่ายังไงมันกุ้งหายไปไหนหมด ใบตอง[เพลง]สติมีมั้ยเอามามั้ยสติเอามา จากบ้านมั้ย >> มันจะต้องอยู่ข้างบน >> และนี่คือ Heth Kitchen Thailand นะคะ รายการที่ให้บทเรียนมากมายแก่ไปตองรายการ ที่อ่า จริงจริงแล้วอยากให้ทุกคนได้เห็นว่าความ น่ากลัวไม่ได้อยู่ที่ในรายการเลยค่ะแต่ ตอนที่ใบตองเข้าไปตอนแรกเนี่ยใบตองรู้สึก
ว่าเราได้ก้าวเข้าไปสู่ครัวแห่งนี้ทุก ความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆเนี่ยถูกขยายออกมา และถูกวางบนโต๊ะอาหารที่มีขนาดใหญ่ระดับ ประเทศทุกความโลเลในการตัดสินใจในบริบท หรือสถานการณ์ที่เราอาจจะไม่คาดคิดถูก ขยายให้เห็นอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้นทุกคำ วิจารณ์ทำให้ความมั่นใจที่เคยมีมันกลับ หายไปทั้งหมด คำวิจารณ์ที่ได้ในรายการนะคะแม้จะเป็น เพียงแค่การแข่งขัน อาทิเช่นวันนี้เทคนิคเรายังทำได้ไม่ดีพอ แต่ความคิดของใบตองในจุดนั้นน่ะค่ะใบตอง คิดว่าหรือว่าฝีมือเรามันไม่ดีเลย ความผิดพลาดพลาดที่เราพลาดแค่ 1 วันในหัว ของใบตองเนี่ยมันแปลความหมายออกมาเป็นว่า หรือเส้นทางที่เราเลือกเดินในเส้นทาง เนี้ยมันเหมาะกับตัวเราจริงๆหรือเปล่า และครัวค่ะก็ไม่ได้จบแค่ในสตูดิโอนะคะพอ รายการจบลงเนี่ยครัวมันย้ายออกมาอยู่ใน โลกออนไลน์ค่ะโลกที่โต๊ะอาหารใหญ่กว่า เดิมโลกที่มีคนชิชิมเยอะขึ้นกว่าเดิมโรค ที่เหมือนเราทำเสิร์ฟอาหารที่เป็นPorชั่น ขนาดใหญ่นะคะให้คนเนี่ยได้ชิมเยอะขึ้นบาง คนผ่านเข้ามาตั้งใจชิมมากเลยนะคะบางคน เนี่ยผ่านเข้ามาชิมแค่ปลายช้อนบางคนไม่ ได้ชิมเลยด้วยซ้ำ แต่ก็บอกเราว่าไม่ได้เรื่องเลยอ่ะไม่ อร่อยเลยธรรมดามาก ตอนนั้นใบตองก็ รู้สึกค่ะมันรู้สึก เจ็บแบบที่เราไม่เคยรู้สึกว่าเราจะรู้สึก มาก่อนเราพยายามหาคำอธิบายว่าทำไมมันถึง เป็นแบบนี้ทำไมเขาถึงด่วนตัดสินเราทั้งๆ ที่เขาเห็นคลิปเราแค่ไม่กี่นาทีบนโลก ออนไลน์บางคอมเมนต์สั้นมากเลยนะ อย่างที่ทุกท่านได้เห็นนะคะไม่ต้องเชื่อ ว่าคนพิมพ์เนี่ยอาจจะพิมพ์ใช้เวลาแค่ไม่ ถึง 1 นาทีด้วยซ้ำและตัวเราเองเนี่ยก็ไม่ ได้ใช้เวลาถึง 10 วินาทีด้วยซ้ำในการอ่าน แต่จากที่เราอ่านบนหน้าจอมือถืออ่ะค่ะมัน ย้ายเข้ามาอยู่ในใจของเราและจากเวลาที่ เขาใช้ระยะเวลาสั้นๆในการเขียนเนี่ยเรา กลับใช้เวลาเป็นวันเป็นเดือนเป็นปีในการ ที่จะพยายามทำความเข้าใจและพยายามพิสูจน์ ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ในครัวเวลาเราทำผิดพลาดอ่ะค่ะเรายังรู้นะ คะว่าเราทำตรงไหนผิดบ้างมีขั้นตอนตรงไหน บ้างที่เราทำพลาดไปแล้วเราเนี่ยกลับมาแก้ ไขให้มันถูกต้องได้แต่ในโลกออนไลน์อ่ะค่ะ บางทีไมตองไม่ทราบจริงๆว่ามันเกิดเรื่อง อะไรขึ้นเค้ากำลังรู้จักเราจริงๆหรือ เปล่าทำไมเขาถึงรีบด่วนตัดสินใจและตัดสิน ว่าเราเป็นคนยังไงรวดเร็วขนาดนั้น มันเป็นความรู้สึกที่เอาจริงๆไม่สามารถ อธิบายได้เลยนะคะและสิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ ใช่การที่คนอื่นตัดสินเราเร็วเกินไปด้วย ค่ะแต่มันเจ็บตรงที่ เรารีบเชื่อคำตัดสินของเค้าก่อนที่เราจะ กลับมาเชื่อตัวเองด้วยซ้ำ ซึ่งสิ่งเนี้ยใบตองคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ น่ากลัวสำหรับโลกออนไลน์ มันคือ เราหลีกเลี่ยงการให้คนอื่นชิมเราไม่ได้ อ่ะค่ะหลีกเลี่ยงคำวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ ไม่ได้เลย แต่ในวันนั้นน่ะใบตองกลับยื่นช้อน และให้เขามาชิมชีวิตเราบอกว่าเราควรที่จะ มีรสชาติแบบไหน ในจานของเราเอง เราใช้ลิ้นของคนอื่นชิมชีวิตของเรา เราเสพมุมมองของคนอื่น แล้วบอกว่า เรามีคุณค่าเท่าใดตามมุมมองของเขา เราลืมหลักฐานทั้งหมดที่เราเคยมีมาเลยค่ะ ว่าเราซ่อมซ้อมหนักขนาดไหนเราอยู่ในครัว วันละ 16 ช่มง 6 วันต่อสัปดาห์สิ่งที่เรา สะสมมาเราไม่ได้มาอยู่ตรงนี้เพราะโชคช่วย แต่ณวินาทีนั้นมันลืมไปหมดเลยค่ะเรา พยายามพิสูจน์ตัวเองและให้คุณค่ากับคนที่ ไม่ได้อยู่กับเรามาทั้งชีวิตมากกว่าตัว
เราเองด้วยซ้ำ สิ่งนี้ค่ะมันเลยทำให้ใบตองนึกถึงซอสซนึง ในครัวค่ะไปตองคิดว่าถ้าใครชอบทานอาหาร เนี่ยน่าจะรู้จัก Holland SCE นะคะ จะมีรูปขึ้นอยู่ด้านบนนะคะจริงๆ Holland sอceอ่ะค่ะเป็นซอสที่ไม่ได้ยุ่งยากนะคะมี แค่เนยไข่แดงความร้อนนะคะแล้วก็กรดเล็ก น้อยแต่การที่จะทำHandสซอให้เนียนละเอียด ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายค่ะเราตีนานไป ซอสแต่เราทิ้งไว้นานไปซอสก็แยกชั้นจะทำ ยังไงให้ซอสมันเนียนสวยแต่ในขณะที่เราทำ อ่ะค่ะถึงแม้เราจะทำผิดพลาด แต่ในฐานะเชฟเนี่ยเราจะไม่เหมาว่าสูตร นั้นมันแย่หรือสูตรนั้นมันใช้ไม่ได้นะคะ เพราะว่าจริงๆแล้วอ่ะค่ะเราต้องย้อนกลับ มาดูทีละชั้นนะคะทีละขั้นตอนว่าเราผิด พลาดตรงไหนเราคนเร็วไปหรือเปล่าหรือว่า เราใส่ทุกอย่างพร้อมกันซอสมันเลยไม่มี ละเอียด แต่พอเป็นเรื่องชีวิตของเราอ่ะค่ะพอเรา ได้คำวิจารณ์หรือว่าเรื่องอะไรที่มัน กระทบจิตใจของเรา เรารีบตัดสินแล้วว่าชีวิตเรามันไม่ได้ เรื่องชีวิตเรามันห่วยจังเลยทำไมฉันถึง ไม่มีความสามารถ แต่สิ่งที่ไบตอนคิดว่าเราควรทำเนี่ยเรา ควรย้อนกลับมาทบทวนและสะท้อนการเดินทาง ของเราเล็กๆค่ะว่ามีจุดไหนบ้างที่ทำให้ ซอสชีวิตของเราน่ะมันพลาดไปมีจุดไหนบ้าง ที่เราควรแก้เราไม่ควรเหมารวมว่าทั้ง ชีวิตของเรานั้นมันเป็นสูตรที่ไม่ได้ เรื่อง ในครัวนะคะจะมีนาฬิกาอยู่ทุกที่เลยค่ะวัน นี้ไปตองก็ใส่นาฬิกามานะคะเพราะว่านาฬิกา เนี่ยถือว่าเป็นของจำเป็นของเชฟเลยเพราะ ว่าเวลาเราทำอะไรเนี่ยเนี่ยเราก็ต้องให้ ออกทันเวลาที่กำหนดทุกครั้งที่ตองได้ยิน เสียงของนาฬิกาเข็มเดินไปดังติ๊กติ๊กๆใบ ตองจะรู้สึกถึงชีวิตค่ะที่ไม่ว่าเราจะ พร้อมหรือไม่เราก็ต้องเดินไปข้างหน้าไม่ ว่าเราจะเติบโตพอหรือยัง เราก็ต้องเดินไปข้างหน้าแล้วการเดินไป ข้างหน้าค่ะก็จะพาเราไปพบกับเหตุการณ์พบ กับผู้คนพบกับเรื่องราวต่างๆทั้งดีและไม่ ดีนะคะบางเหตุการณ์เนี่ยก็ทำให้ไปตองรู้ สึกว่าโอโชคดีจังเลยแต่บางเหตุการณ์เนี่ย ก็ทำให้แม่ตองรู้สึกว่าทำไมมันต้องเกิด เหตุการณ์แบบนี้กับฉันด้วย จนเวลาผ่านไปค่ะสิ่งหนึ่งที่ใบตองได้ เรียนรู้นะคะก็คือ บางรสชาติที่ผ่านเข้ามาบางครั้งอาจจะเป็น รสขมนะคะแต่มันกลับทำให้ ชีวิตช่วงนั้นมันมีความหมายมากขึ้น บางครั้งที่เรารู้สึกว่าทำไมช่วงนั้นมัน เป็นรสเปรี้ยวจังเลยมันทำให้เรารู้สึก เข็ดฟันมากๆเลย แต่พอเวลาผ่านไปมันกลับทำให้ใบตองรู้สึก ว่าบางทีชีวิตเราก็มีแรงจากเรื่องนั้น หรือว่าในบางครั้งที่เราพบเจอกับรสชาติ ที่จืดชืดหรือว่าเรื่องราวที่น่าเบื่อ หน่าย มันกลับกลายเป็นรสชาติที่สุดท้ายแล้วใบ ตองกำลังตามหาอยู่ค่ะ ระหว่างที่ใบตองคุยกับทุกคนตอนนี้นะคะใบ ตองไม่ได้แค่พูดไปนะคะแต่ว่าทุกคนน่าจะ เห็นอยู่ว่าไปตอนกำลังทำงานหนักนั่นก็คือ จัดจานไปด้วยนะคะ ซึ่งจานนี้แน่นอนค่ะว่า อาจจะไม่ใช่ทุกคนที่ชอบรสชาติของมัน แต่ใบตองชอบค่ะแล้วใบตองอยากทานรสชาติแบบ นี้ใบตองรู้สึกว่ารสชาติแบบนี้คือสิ่งที่ ใบตองอยากจะใส่เข้าไปในจานชีวิตของใบตอง ใบตองรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ใบตองเลือก แล้วว่าใบตองอยากจะให้มันอยู่ในจานนี้ ซึ่งอาจจะไม่ใช่จานที่ถูกใจใครทุกคนก็ได้ ทุกคนไม่จำเป็นต้องชอบรสชาติของมันนะคะ จานนี้ไม่จำเป็นต้องถูกใจทุกคน แต่ที่สำคัญคือ จานนี้อ่ะมันตกตะกอนมาจากสิ่งที่ใบตองได้ เรียนรู้ แล้วใบตองได้ชิมรสชาติของทุกรสชาติเลยที่ ผ่านเข้ามาในชีวิต และที่สำคัญค่ะใบตองปรุงมันด้วยใจที่ เรียนรู้ตลอดเวลาด้วยความมีสติด้วยความมี เมตตาต่อตัวเองและถึงแม้สุดท้ายอาจจะไม่ ใช่ทุกคนที่ชอบจานนี้นะคะ
แต่ใบตองอยากให้ทุกคนจำไว้อย่างนึงค่ะว่า ทุกจาน ทุกในทุกชีวิตของทุกคนนะคะเราตั้งใจปรุง มันอย่างดีที่สุดและเต็มที่ที่สุดค่ะ ขอบคุณค่ะ[ปรบมือ] [ปรบมือ]