โนเบลพัชรนันท์สุวรรณสกลค่ะ >> [ปรบมือ] [เพลง] [เพลง] >> ทุกคนคิดว่า คนเรา ตายได้กี่ครั้งคะ เราเคยคิดมาตลอดนะคะว่าคนเราเนี่ย สามารถตายได้แค่ครั้งเดียว จนวันหนึ่ง เราก็พบว่า ตัวตนของเรานั้น ได้ตายไปหลายครั้งแล้ว แล้วบางที ทุกคนเอง ก็เช่นกัน เราโตมากับความคิดที่ว่าชีวิตคือเส้นตรง เส้นหนึ่งค่ะ เกิดเรียนทำงานสร้างครอบครัว แล้วก็ตายจากไป เหมือนชีวิตเป็นเรื่องของเวลา เป็นเรื่องของอายุ เป็นเรื่องของจำนวนปีที่เราอาศัยอยู่บน โลกใบนี้ แต่พอเราได้โตขึ้นเรื่อยๆค่ะ เราก็เริ่มรู้ว่าชีวิตจริงนั้น อาจไม่ได้เป็นเส้นตรงเสมอไป เพราะบางครั้ง ที่หัวใจเรายังเต้นอยู่ตอนนี้ ใครบางคน อาจกำลังหายไป เด็กคนหนึ่งค่ะเขาได้ตายลงในวันที่เขา เงียบขึ้น คนบางคนได้ตายลงในวันที่ความฝันที่เขาเคย เชื่อมาตลอดไม่สามารถพาเขาไปได้อีกต่อไป และบางครั้ง เราก็ไม่ได้สูญเสียใครไปค่ะ เราแค่สูญเสียตัวเอง ในเวอร์ชันเดิมไปต่างหาก มันเริ่มวันนึงนะคะที่เรานั่งดู รูปภาพเก่าๆกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ เขาบอกว่าตอนเด็กเนี่ยเราเป็นคนที่ชอบพูด เยอะมากๆวิ่งไปเล่าทุกเรื่องที่เจอให้คน อื่นฟังอยู่ตลอด เคยร้องไห้งอแงโวยวายเพียงเพราะแค่ลูก โป่งลอยหลุดมือไปในอากาศ ในระหว่างที่ฟังค่ะ เราได้แต่เงียบไป เรารู้สึกเหมือนเรากำลังฟังเรื่องราวของ เด็กคนอื่น มันมีคำถามตั้งขึ้นมามากมายค่ะว่าเราเคย เป็นแบบนั้นจริงมั้ย แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้น หายไปไหนกันนะ ไม่ใช่แค่หน้าตาที่เปลี่ยนไปค่ะ แต่หลายอย่างข้างในเนี่ยมันก็ไม่เหมือน เดิมอีกแล้ว คนที่เคยหัวเราะง่ายกว่านี้ กล้าฝันกว่านี้ เขาได้หายไปจริงๆโดยที่เราก็ยังไม่ทันได้ บอกลาด้วยซ้ำ ไม่มีงานศพให้เด็กคนนั้น แล้วก็ไม่มีใครรู้เลยว่า เธอหายไปตั้งแต่ตอนไหน ถ้าเราหันมาดูสิ่งมีชีวิตหนึ่งค่ะ ที่ต้องเติบโตคล้ายกับมนุษย์เราก็คงจะ เป็นต้นไม้ค่ะ ภายในต้นไม้เนี่ยมันมีวงปีซ้อนกันเป็น ชั้นชั้น ต้นไม้ได้บันทึกเรื่องราวของมันไว้ใน เนื้อไม้ค่ะ สำหรับมนุษย์เราแล้วเราไม่คงเราคงไม่มีวง ปีในเนื้อไม้ให้เห็นหรอกใช่มั้ยคะ สิ่งที่พอจะแทนกันได้ก็คงเป็นเสื้อผ้า ที่ทุกคนกำลังใส่อยู่ตอนนี้ค่ะ ชุดตัวนี้ก็คงเป็นวงปีวงแรกของเราค่ะ วงปีของเด็กที่มองว่าโลกนี้ง่ายไปหมด แผลเดียวที่มีอาจจะเป็นแผลที่หกล้มเข่า ถลอก และความเศร้าที่ใหญ่ที่สุด อาจจะเป็นการที่ลูกโป่งลอยหลุดมือไปใน อากาศ แต่ถ้าเราพยายามสวมตัวเองกลับเข้าไปในชุด นี้ มันก็คงจะคับแน่น แล้วก็อึดอัดจริงไหมคะ นอกจากวงปีของต้นไม้เนี่ยจะบอกอายุแล้วนะ คะมันได้บันทึกการเอาชีวิตรอดของต้นไม้
ด้วยค่ะ ในปีที่ฝนตกชุกวงปีจะกว้างในปีที่แห้ง แล้งวงปีจะแคบรอยในต้นไม้เนี่ยยังบ่งบอก ว่ามันเจอเหตุการณ์ไฟป่าแผ่นดินไหวหรือ ดินถล่มอีกด้วยนะคะ ถ้าเปรียบเทียบกันแล้วเนี่ย ชุดตัวนี้ล่ะค่ะ ก็คือวงปี ในช่วงพายุฝนของเรา เราเชื่อว่าทุกคนก็คงมีเสื้อตัวนั้นที่ บันทึกรอยบาดแผลเอาไว้ใช่ไหมคะ อาจเป็นครั้งแรก ที่คุณสูญเสียใครบางคนที่คุณรัก ครั้งแรกที่คุณรู้สึกว่าคุณไม่เก่งเอาซะ เลย หรือแม้แต่วันที่คุณแค่ส่องกระจกแล้ว รู้สึกว่า เราไม่ใช่ตัวตนเดิมอีกต่อไปแล้ว โนเบลอยากให้ทุกคนใช้เวลาสัก 5 วินาที หลับตาแล้วจินตนาการถึงชุดตัวนั้นค่ะ ตัวที่ได้บันทึก รอยบาดแผล เอาไว้อย่างมากมาย ตัวนี้ของโนเบลก็เหมือนกันค่ะ มันเป็นครั้งแรก ที่เรารู้ว่า บางทีความรู้สึกหลายอย่างก็ไม่สามารถพูด ออกไปได้เหมือนตอนเด็กอีกแล้ว โลกความเป็นจริงสอนให้รู้ว่ารสชาติของ ความเจ็บปวดคือวันที่เราสามารถกลืนกิน ก้อนความเหนื่อยล้าลงคอได้ โดยที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มันไม่ใช่เพราะเราไร้ความรู้สึกหรอกนะคะ บางครั้งมันเป็นเพราะว่าเรามีหน้าที่ และภาระมากมายที่ต้องแบกรับเอาไว้ เราจึงเลือกที่จะเก็บหลายอย่างไว้กับตัว เองมากขึ้น และก็มาถึง เสื้อตัวสุดท้ายค่ะ เสื้อตัวนี้สอนให้เรารู้ว่าความฝันบาง อย่าง มีวันหมดอายุ วันที่ตั้งใจทั้งหมดพังทลาย วันที่คุณพยายามวิ่งไล่ตามทุกสิ่งที่อยาก เป็นแต่โลกกลับบอกว่า เรายังดีไม่พอ มีหลายครั้งเหลือเกินนะคะที่โนเวลคิดถึง ตัวเองตอนอดีตมากๆค่ะเราพยายามกลับไปใส่ เสื้อตัวเดิมซ้ำๆซ้ำๆ แต่ความรู้สึกมันเหมือนกับเรากำลังวิ่ง ตามใครบางคนที่ไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ที่ไหน และชีวิตนี้จะหาเขาเจออยู่ไหม สุดท้ายก็ได้เข้าใจค่ะว่าปัญหามันอาจจะ ไม่ได้อยู่ที่เราเปลี่ยนแปลงไป มันอยู่ที่เรามัวแต่รักโหยหาแล้วก็โศก เศร้ากับตัวเองในเวอร์ชันอดี จนลืมว่าตัวเราในปัจจุบันนี่แหละค่ะ ที่คอยเก็บกวาดสร้างความพังทลายพยุง ร่างกายที่แสนจะเหนื่อยล้าแล้วก็ฝืนยิ้ม หากคุณเดินมาส่งตรงนี้ได้ เขาต้องการความรักและการมองเห็นจากตัวเรา ไม่แพ้เด็กคนนั้นเลยค่ะ จุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรานะคะก็ คงเป็นตอนที่เราได้มีโอกาสไปแลกเปลี่ยน ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาค่ะ น่าแปลกนะคะที่สิ่งที่แปลกที่สุดสำหรับ การเดินทางครั้งนั้นกลับไม่ใช่อาหาร ไม่ใช่ภาษาแล้วก็ไม่ใช่วัฒนธรรมค่ะ มันเป็นการที่ไม่มีใครรู้จักเราเลย ไม่มีใครรู้ ว่าเรานิสัยเป็นยังไง เคยเป็นแบบไหน ผ่านอะไรมาบ้าง เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่เราได้ใช้ชีวิต โดยที่ไม่มีใครคาดหวังให้เรากลับไปเป็น เด็กคนเดิม ตอนนั้นเราถึงได้เข้าใจค่ะว่าบางทีตัวตน ที่เราคิดว่ามันคือสิ่งที่เรามี มันอาจเป็นสิ่งที่เรากำลังพยายามสร้าง อยู่ตลอดเวลาก็ได้ การที่เราไม่ต้องกลับไปเป็นเด็กคนนั้น ไม่ต้องกลายเป็นใครอื่น แค่อนุญาตให้ตัวเองสามารถใช้ชีวิตใน เวอร์ชันใหม่ได้ ตอนนั้นค่ะที่ทำให้เราได้รู้ว่าบางทีการ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ทรยศตัวเราคนเดิม บางครั้งมันคือการเปิดโอกาสให้ตัวตนใหม่ ได้ถือตำแหน่งขึ้นต่างหาก
แล้วหลายครั้งนะคะที่โนเบลได้ย้อนมองมอง ย้อนกลับไปแล้วก็รู้สึกว่า บางทีการเติบโตคือการพยายามเป็นตัวเองใน เวอร์ชันที่ดีขึ้นหรือเปล่า แต่พอคิดดูแล้วเนี่ยบางทีการเติบโต ไม่ใช่การพยายามรักษาตัวตนเดิมไว้ตลอด เวลานะคะ แต่คือการยอมรับค่ะว่าบางเวอร์ชันของตัว เรานั้น มีวันหมดอายุ แล้วเราก็ต้องปล่อยให้มันจบลง ถ้าเราหันไปดูต้นไม้นะคะหัวใจของการเติบ โตเนี่ยมีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้นค่ะ อย่างแรก คือมันกล้า กล้าที่จะผลัดใบค่ะ เมื่อถึงเวลาต้นไม้ยอมผลัดใบที่แห้งเขียว และร่วงโรยเพราะมันรู้ว่าถ้ายังฝืนแตกเอา ไว้เนี่ยมันจะไม่สามารถก้าวข้ามผ่านฤดู หนาวเพื่อผลิตใบใหม่ได้ อย่างที่ 2 คือเมื่อต้นไม้ได้เติบโตไปเจอ กับก้อนหินหรืออุปสรรคต่างๆ มันไม่ได้หยุดเติบโตนะคะแต่มันเติบโตโอบ ล้อมสิ่งกีดขวางเหล่านั้นเข้ามาเป็นส่วน หนึ่งของมันค่ะ และอย่างสุดท้ายแก่นไม้ชั้นในสุดของต้น ไม้ค่ะมันคือส่วนที่ได้ตายไปแล้ว มันไม่ได้หายไปไหนเลยค่ะมันแค่เปลี่ยนไป เป็นส่วนที่แข็งแรงที่สุดที่คอยค้ำจุนให้ ต้นไม้ยังสามารถยืนหยัดแล้วก็สู้กับพายุ ต่อไปได้เหมือนตัวตนในอดีตของพวกเราที่ ตายไปแล้วเลยค่ะ สภาพเวลาเหล่านี้คือหลักฐานว่าชีวิตเหล่า นั้นเคยมีอยู่จริง เด็กที่เคยร้องไห้ฟูมฟายฝันที่เคยฝันสลาย ว่าเขาไม่เคยหายไปไหนว่าเขาแค่เปลี่ยน เป็นส่วนที่แข็งแรงที่สุดคอยค้ำจุนให้เรา สามารถใช้ชีวิตต่อไปในวันนี้ได้ เพราะฉะนั้นหน้าที่ของเราในวันนี้ค่ะคง ไม่ใช่การกลับไปใส่เสื้อตัวเดิมเดิมแต่ คือการกล้าที่จะผลัดใบ และเติบโตเพื่อโอบกอดรอยบาดแผลเหล่านั้น เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรา บางครั้ง มนุษย์เราอาจไม่ได้มีชีวิตค่ะ เราอาจมีหลายชีวิต ซ้อนทับกันอยู่ในร่างร่างเดียวกันนี้ บางชีวิตยาวบางชีวิตสั้น บางชีวิตก็จบลงเงียบๆโดยที่ไม่มีใครเคย รู้เลยว่ามันเคยมีอยู่ แต่ทุกๆชีวิตเหล่านั้น ทุกรอยบาดแผลที่ร่วงหล่น และทุกรอยบาดแผลมันได้หล่อหลอมให้กลาย เป็นทุกคนที่กำลังนั่งอยู่ตอนนี้ วันนี้เราจะอยากให้ทุกคนลองถามตัวเองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณผ่านมาแล้วกี่ชีวิตคะ คุณผลัดใบและองค์กรบาดแผลมาแล้วกี่ครั้ง ก่อนจะมาเป็นคุณในทุกวันนี้ กลับบ้านไปในค่ำคืนนี้นะคะอยากให้ทุกคน ลองเปิดตู้เสื้อผ้าดูค่ะ มองดูเสื้อผ้าเก่าๆเหล่านั้นด้วยความอ่อน โยน ไม่ใช่ด้วยความเสียดาย แต่ด้วยความขอบคุณ ขอบคุณเด็กคนนั้นวัยรุ่นคนนั้น ที่พยายามอย่างสุดความสามารถ พาทั้งรอยบาดแผลและก้อนหินเดินมาส่งคุณ ตรงนี้ และบางทีการเติบโตอาจไม่ใช่การพยายามเป็น ตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีขึ้นค่ะ แต่คือการกล้าที่จะผลัดใบ ปล่อยให้ตัวตนเดิมได้จบลง เพื่อให้ตัวตนใหม่ได้ผลิบานอย่างงดงาม ขอบคุณค่ะ >> [ปรบมือ]