พีเซริวเรณุวัฒน์สุนันท์วงศ์ค่ะ >> [เสียงกรีดร้อง] [ปรบมือ] [เพลง] [เพลง] >> ทุกคนครับ ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิตของทุกคน มันจะมีอะไรที่เราเสียใจแล้วก็เสียดาย หรือเปล่า สวัสดีครับผมเซริวครับ วันนี้ผมจะมาชวนคุยเรื่องที่ทุกคนน่าจะ รู้จักเป็นอย่างดี แต่แต่ละคนเนี่ยก็อาจจะมีมุมมองที่แตก ต่างกันออกไปนั่นก็คือเรื่องของความตาย นั่นเองครับ ความตายพอเราชวนคนรอบข้างหรือเพื่อน เพื่อนของเราคุยเรื่องเนี้ยแต่ละคนก็จะมี ปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไป บางคนก็อาจจะบอกว่า อย่าพูดเรื่องนี้พูดเรื่องความตายเนี่ย เป็นลางไม่ดีเราคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า หรือบางคนก็อาจจะพยายามเปลี่ยนเรื่อง พยายามที่จะหลีกเลี่ยงการคุยเรื่องของ ความตาย หรือบางคนอย่างผมเองก็ พร้อมครับ เชิญนั่งครับคุยดีพทอล์คได้เลยครับ มันไม่มีใครผิดใครถูกหรอกครับในมุมมอง เรื่องของความตาย แต่ผมเชื่อว่าสิ่งที่ทุกคนน่าจะเห็นตรง กันก็คือ เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงความตายได้ แต่หลายคนก็ใช้เวลาทั้งชีวิตที่จะหลีก เลี่ยงสิ่งนี้ เอพิคิวรัสครับนักปรัชญาชาวกรีกเคยพูดไว้ ว่า ตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่เนี่ยความตายก็ ยังเดินทางมาไม่ถึงหรอก แต่เมื่อความตายมาถึงแล้วปุ๊บ เราก็จะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว อธิบายให้เข้าใจง่ายง่ายก็คือตอนที่เรา ยังมีชีวิตอยู่เรายังมีความรู้สึกนึกคิด เราก็ยังไม่ตายใช่ไหมครับ แต่พอเราตายแล้วเนี่ยเราก็จะไม่สามารถรับ รู้อะไรได้อีกไม่สามารถรับรู้ได้แม้ กระทั่งว่าความตายคืออะไร ดังนั้นเนี่ยความตายจึงอาจจะไม่ใช่โดยตรง ที่เราจะสัมผัสได้ด้วยตัวเอง ผมก็เลยเชื่อว่าการที่เราจะสามารถเรียน รู้และเข้าใจความตายได้มากขึ้นเนี่ย อาจจะต้องทำความเข้าใจผ่านประสบการณ์ทาง อ้อม ประสบการณ์ทางอ้อมคืออะไร ประสบการณ์ทางอ้อมคือการพยายามทำความ เข้าใจผ่านการจากไปของคนรอบข้างรวมถึงการ จากไปของคนที่เรารักครับ ในชีวิตนี้ผมมีโอกาสได้เรียนรู้เกี่ยวกับ ความตายผ่านการจากไปของคนที่ผมรักหลาย ครั้งเลย ครั้งแรกเนี่ยย้อนไปประมาณสัก 10 ปีที่ แล้วครับ ตอนนั้นผมเป็นนักเรียนอยู่ที่โรงเรียน เตรียมอุดมศึกษา ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เธอเป็นเพื่อนคนแรกของผมที่ผมเจอตั้งแต่ วันประกาศผล เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก ยิ้มสวยแล้วก็ใจดีกับทุกคน อีกไม่กี่เดือนเธอจะได้ไปแลกเปลี่ยนที่ ต่างประเทศด้วย แต่หลังจากเปิดเทอมไม่กี่สัปดาห์ เธอก็จากพวกเราไป ถึงตอนนั้นผมจะยังเด็กมากนะครับแต่ผมก็ เริ่มเข้าใจว่าบางครั้งความตายเนี่ย มันมาโดยที่ไม่มีสัญญาณอะไรให้เราเลยด้วย ซ้ำ หลังจากนั้นไม่นานครับตอนผมขึ้นม. 5 ผมก็สูญเสียเพื่อนที่ผมรักมากที่สุดใน ชีวิตไป เขาเป็นเพื่อนคนที่เข้าใจในตัวผมเชื่อ มั่นในตัวผมเสมอไม่ว่าผมจะทำสิ่งใดก็ตาม เราสนิทกันมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วครับมีช่วง เวลาที่ดีด้วยกันเยอะมาก แต่โชคไม่ดีที่ เขาจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย
ผมจำได้เลยครับเช้าวันนั้น เช้าวันที่ผมรู้ข่าวว่าเพื่อนของผมจากไป ผมช็อก ตัวแข็ง นั่งนิ่งอยู่เป็น 10 นาทีเลย ตอนนั้นน่ะครับมันมีทั้งความรู้สึก ความทรงจำแล้วก็ความคิดต่างๆเนี่ยเป็นแสน เป็นล้านแล่นอยู่ในหัว แต่ทุกท่านรู้ไหมครับว่าเสียงที่ดัง ที่สุดในหัวผมตอนนั้นคือคำว่าอะไร เสียงที่ดังที่สุดในหัวผมตอนนั้นคือคำว่า น่าเสียดายเนาะ สัญญากันไว้ตั้งหลายอย่าง ผมกับเขาสัญญากันไว้หลายอย่างมากครับ สัญญาว่าเราจะไปเที่ยวทะเลด้วยกันเราจะไป เดินเล่นที่ชายหาดเราจะเก็บเงินไปเที่ยว ญี่ปุ่นไปเยี่ยมหาครอบครัวของเขา แต่ทั้งหมดที่เราสัญญาไว้มันก็ ไม่เคยเป็นจริง ความตายบางทีอาจจะไม่ได้พรากแค่คนที่เรา รักไป แต่มันอาจจะพรากคำสัญญาที่ไม่มีวันเกิด ขึ้นจริงไปด้วย หลังจากนั้นผมรู้สึกว่าผมก็เข้าใจความตาย มากขึ้นเนาะมันก็เป็นสัจธรรมของชีวิต คนเราก็มีเกิดแก่เจ็บตาย เกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับไป แต่ความเข้าใจเนี้ยมันก็ไม่ได้หมายความ ว่าผมจะไม่เสียใจถ้าคนรักของผมจากไป หลังจากนั้นเนี้ยผมก็สูญเสียคุณย่าของผม ที่ผมรักมากๆ จากนั้นก็เป็นพี่สาวคุณยายกับคุณตาที่ เลี้ยงดูผมสมัยที่ผมอยู่ที่จังหวัดแพร่ เป็นเสมือนพ่อแม่คนที่สอง แล้วเมื่อเดือนที่ผ่านมาผมก็สูญเสีย เพื่อนอีกหนึ่งคน แต่ครั้งเนี้ยมันเป็นครั้งที่แปลกกว่า ครั้งอื่นๆ เป็นครั้งที่ผมเนี้ยได้อยู่ข้างๆเตียงของ เพื่อน ได้อยู่กับเขา ฟังลมหายใจที่ค่อยๆแผ่วเบาไปเรื่อยๆจน กระทั้งถึงวินาทีสุดท้ายที่เขาอยู่ วันนั้นน่ะครับผมได้เรียนรู้เลยว่า หลายๆคนเนาะก่อนที่เขาจะจากไปเนี้ยเขามี โอกาสได้บอกลา อาจจะเป็นหลักปี หลักเดือนหลักวัน หรือหลักนาที แต่บางครั้งเนี่ยบางคนก็จากไปโดยที่ไม่มี สัญญาณอะไรเตือนเลยด้วยซ้ำ แล้วสิ่งที่เขาจากไปเขาก็จากไปพร้อมโอกาส ที่เราจะได้ใช้เวลากับเขา โอกาสที่เราจะได้กอดเขา โอกาสที่เราจะได้บอกรักเขา โอกาสที่เราจะได้เห็นรอยยิ้มอันแสนพิเศษ ที่เปลี่ยนวันธรรมดาธรรมดาให้มีความหมาย มากยิ่งขึ้น พอเวลาผ่านไปอ่ะครับ ความเสียใจความเศร้า มันก็จางหายไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ยังคงอยู่ในใจผมเสมอเนี่ย มันเรียกว่า ความเสียดาย หลังจากนั้นผมก็พยายามเปลี่ยนวิถีชีวิตใน การใช้ชีวิตของตัวเอง ผมพยายามบอกรักคุณพ่อคุณมากขึ้นส่งข้อ ความไปหาคนในครอบครัวแสดงความรักต่อ เพื่อนแล้วก็คนรอบข้างถึงแม้ว่ามันจะไม่ ได้มีโอกาสพิเศษอะไรหรือไม่ได้มีเหตุผล พิเศษอะไรแต่ผมอยากให้คนรอบตัวผมรู้ว่าผม รักพวกเขา เพราะเราไม่มีทางรู้เลยครับว่า อ้อมกอดเนี้ยมันจะเป็นอ้อมกอดสุดท้ายหรือ เปล่า ไอ้คำพูดที่ว่าไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ มันจะมีพรุ่งนี้อยู่ให้เราเจอกันจริงจริง หรือเปล่า สิ่งเหล่าเนี้ยครับ เราไม่มีทางรู้ได้เลย มันก็เป็นสิ่งต่างต่างเนาะที่ผมพยายามใช้ ชีวิตให้ไม่มีอะไรค้างคาในใจ พูดถึงเรื่องความค้างคานะครับหลายหลาย ครั้งเนี้ยที่คนที่ผมรักจากไปใช่ไหมคนก็ จะชอบพูดว่าไอ้หนูไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องเศร้าแล้วเขาไปสบายแล้ว เขาไปสบายแล้ว ไปไหน
ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกันนะว่าไปสบายเนี้ย ไปไหนนะไปบนนั้น ไปตรงนู้น ไปตรงนี้ หรือว่าไปข้างล่างนู้น ไม่มีใครรู้ แต่สิ่งที่ผมได้ตกตะกอนนะครับจากคำว่าไป สบายแล้วเนี่ย ผมได้ตกตะกอนว่าบางทีมันอาจจะเป็น การกลับไปคืนสู่ธรรมชาติแบบที่เราเคยเป็น มาก่อน เราทุกคนครับล้วนเคยเป็นส่วนหนึ่งของ ธรรมชาติมาก่อน อะตอมทุกอะตอมที่ประกอบขึ้นมาเป็นร่างกาย ของเรา บางทีมันอาจจะเคยเป็น ผืนดิน ที่มีมวลดอกไม้ปกคลุม อาจจะเคยเป็นผืนน้ำในน้ำตกในแองโกล่า อาจจะเคยเป็นสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่านมาใน วันที่แดดออก หรืออะตอมในตัวเราอาจจะเกิดขึ้น จากดวงดาวที่อยู่ห่างไปเป็นพันล้านปีแสง ข้ามจักรวาลมา แล้วองค์ประกอบทุกอย่างก็ประกอบขึ้นเป็น ตัวเรา เป็นตัวผม ตัวคุณ พวกเรา เป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีหัวใจเต้น มีความคิด ความฝัน แล้วก็ต่างดิ้นรนหาคุณค่าของการมีชีวิต อยู่ พอมีไอเดียเรื่องธรรมชาติขึ้นมาเนี่ยผม ว่าบางทีความตายอาจจะดูน่ากลัวน้อยลงนิด นึง เราอาจจะรู้สึกว่าโอเคคนรักตายไปแล้วก็ อาจจะกลับคืนสู่ธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่ คอยโอบล้อมตัวเราอยู่ มันมีอีกคำนึงเหมือนกันครับที่มันติดใจผม มากไอ้คำว่ากลับบ้านเก่าเนี่ย บ้านเก่าเนี่ยบ้านไหนเนอะบ้านเราก็คนละ บ้านกันไม่แน่ใจเหมือนกันอยู่ที่ไหน แต่พอเรารู้สึกอย่างงี้แล้วอ่ะครับบางที การกลับบ้านเก่าเนี่ยอาจจะเป็นการกลับคืน สู่ธรรมชาติที่เคยเป็นบ้านของเรา ธรรมชาติ ที่เราเคยเป็นส่วนหนึ่งมาก่อน บางคนนะครับเราอาจจะกลัวความตายเนอะเพราะ เราไม่รู้ว่าตายไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น บ้าง แน่นอนว่าเราจะสูญเสียการรับรู้สัมผัส ชัญญะในแบบของมนุษย์ไป แต่บางทีการเปลี่ยนแปลงไปเป็นส่วนหนึ่ง ของธรรมชาติเนี่ย มันอาจจะไม่ได้น่ากลัวก็ได้ เราอาจจะเกิดไปเป็นต้นไม้กอไม้ใบหญ้า หรือแม้กระทั่งดอกไม้ก็ได้ มีคนเคยพูดไว้นะครับว่าดอกไม้เนี่ยมัน เป็นเครื่องเตือนใจเราว่า สิ่งสวยงามมันไม่ได้คงอยู่ตลอดไป เหมือนดอกไม้ดอกนี้เหมือนกันดอกไม้พวก เนี้ยไม่ได้บานอยู่ตลอดไปอีกวันสองวันก็ คงแห้งเหี่ยวแล้วก็โรยราลง ความสวยงามของดอกไม้ก็เหมือนความสวยงามใน ความสัมพันธ์ที่เรามีกับคนที่เรารักครับ ช่วงเวลาที่เราได้หัวเราะคิกคักด้วยกัน ช่วงเวลาที่เราได้เห็นความน่ารักของคนรอบ ตัวเรา ช่วงเวลา ที่เราได้ให้อภัยแล้วก็เข้าใจกันมากขึ้น สิ่งเหล่าเนี้ยครับ มันไม่ได้อยู่ตลอดไป ถึงแม้ว่าผมจะสูญเสียหลายๆคนที่ผมรักไป ทั้งคุณย่าคุณตาคุณยาย แต่คำสอนของพวกท่านอ่ะครับ ยังคงอยู่ในใจของผมเสมอ คำสอนที่ให้ผมใจดีกับคนอื่น คำสอน ที่ให้ผมฟังคนอื่นให้มากๆ คำสอนที่ให้ผมเป็นคนมีเหตุผล ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่อยู่แล้วอ่ะครับ แต่สิ่งที่เขาเคยทำมันสะท้อนออกมาผ่านตัว เรา ผ่านคำพูดของเรา ผ่านการกระทำของเรา ผ่านสิ่งที่เราปฏิบัติต่อคนอื่น สิ่งเหล่านี้แหละครับ
ที่มาจากตัวพวกเขาและยังคงอยู่ในตัวเรา แน่นอนว่า เราไม่สามารถเอาคนที่ตายไปแล้วกลับมาสู่ ชีวิตได้อีก อย่างน้อยน้อยก็ในตอนนี้ยังทำไม่ได้ เหมือนกับการที่เราไม่สามารถทำให้ดอกไม้ แห้งที่โรยราไปแล้วเนี่ยกลับมามีชีวิตได้ อีกครั้ง แต่เราสามารถเลือกได้ครับ เราสามารถเลือกที่จะจดจำความสวยงามที่เคย มี เลือกที่จะจดจำช่วงเวลาดีดีที่เคยเกิด ขึ้น และเอาสิ่งเหล่าเนี้ยเป็นแรงผลักดัน ผลักดันให้เราพัฒนาตัวเอง ผลักดันให้เรากลายเป็นคนที่ดีมากขึ้น บางทีการที่ผมเรียนด้านปรัชญาหรือการที่ ผมมาพูดกับทุกท่านทุกวันเนี้ย มันอาจจะเป็นเพราะเมล็ดพันธุ์ ที่ทุกท่านที่เคยผ่านมาในชีวิตของผมได้ ปลูกฝังและก็เติบโตไว้ในตอนนี้ ก่อนที่พวกเราจะจากกันในวันนี้นะครับผม กับคุณผมอยากให้ทุกคนเนี่ยลองเอามือมือ ขวาก็ได้ครับมือขวาขึ้นมาแล้วลองแตะไปที่ หัวใจดู ถ้าหลายหลายท่านครับเคยสูญเสียคนที่รักไป แล้ว และถ้าท่านรู้สึกว่าสภาพจิตใจวันนี้ไหว ลองนึกถึงคนที่เรารักดูครับ นึกถึงรอยยิ้ม นึกถึงเสียงหัวเราะ นึกถึงช่วงเวลาดีดีที่มีด้วยกัน หัวใจของเราที่กำลังเต้นอยู่ช้าช้าเนี่ย เสียงหัวใจของเรานี่แหละครับ คือตัวสะท้อน ตัวสะท้อนตัวตนของคนเหล่านั้น ที่เคยฝากความรักความเมตตาแล้วก็คำสอน ต่างต่างไว้กับเรา สิ่งเหล่านั้นยังคงอยู่ในตัวเราเสมอครับ ย้อนกลับไปคำถามได้ครับทุกท่านจำได้ไหม ครับที่ผมถามว่าถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้าย ในชีวิตจะมีอะไรที่เราเสียใจแล้วก็เสีย ดายไหม ความเสียใจครับ มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แน่นอนว่าคนที่เรารักจากไปเราเสียใจแน่ นอน แต่ความเสียดายครับ มันเป็นสิ่งที่เราสามารถจัดการได้ตั้งแต่ ตอนนี้ เราสามารถเลือกที่จะบอกรักได้มากขึ้น เลือกที่จะกอดได้มากขึ้น เลือกที่จะเข้าใจและให้อภัยกันได้มากขึ้น ไม้ ชีวิต ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไปครับ แล้วผมหวังว่าวันหนึ่งที่วันนั้นมันมาถึง จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นกับตัวเราหรือคนที่เรารัก หวังว่าทุกคนจะเข้าใจยอมรับเรียนรู้กับ มัน และใช้เวลาที่มีอยู่ทุกวันนี้ให้มีคุณค่า และก็สวยงามมากที่สุดครับ ขอบคุณและสวัสดีครับ >> [ปรบมือ]