ขอเชิญพบกับสปีกเกอร์ท่านต่อไปได้เลยค่ะ >> [เพลง] [เพลง] [เพลง] >> และสปีกเกอร์ท่านต่อไปครูกรีนนิติวัฒน์ ตั็นติพัชสิริค่ะ >> [เพลง] >> สวัสดีครับ [เพลง] สามารถเปิดเพลงไปได้เรื่อยๆนะฮะอันนี้ เป็นเพลงบทเพลงดังแห่งปีนะฮะร้องเองนะฮะ สวัสดีทุกท่านนะครับแล้วก็ขอต้อนรับเข้า สู่เซสชั่นที่เราจะมาคุยกันในวันนี้ซึ่ง เป็นเรื่องที่สุดแสนจะเบสิกนะฮะตรงกัน ข้ามกับเรื่องที่เซริวพูดไปเมื่อสักครู่ นะครับนั่นก็คือเรื่องของความสุขครับ ทุกท่านครับอยากจะเปิดด้วยคำถามอีกแล้วนะ ฮะแต่ว่าเรามาลองเรทกันหน่อยดีกว่าว่าถ้า คุณจะต้องให้คะแนนความสุขนะที่คุณกำลัง ใช้ชีวิตอยู่ทุกวันเนี้ยกับงานที่คุณทำนะ ฮะกับวิชาที่คุณเรียนถ้าเรายังเป็นนัก เรียนอยู่นะครับหรือกับความสัมพันธ์ที่ เราคบสมมติว่าถ้าเต็มร้อยอยากถามทุกคน อย่างไวไวฮะคะแนนความสุขคุณอยู่ที่เท่าไร อ่ะมาลองซาวด์เสียงกันดูไหมฮะเราจะเริ่ม ต้นจากแรงก์แรกก่อนเป็นแค่แรงก์ผ่านผ่าน เฉยๆก่อนใครคิดว่าคะแนนความสุขตัวเอง ตอนนี้น่าจะเกิน 50 คะแนนขอดูมือหน่อยได้ ไหมฮะยกได้นะฮะ ดีใจที่ห้องนี้ไม่เป็นศาลาคนเศร้านะฮะ เกิน 50 ขึ้นไปขอถามเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า ใครคิดว่าคะแนนตัวเองน่าจะอยู่ใน ในช่วงสัก 80 อัพขึ้นไปขอดูมือครับ นี่คือ เหล่านักเรียนเกรดเอนะฮะปรบมือให้เพื่อน เกรดเอของเราหน่อยนะครับ [ปรบมือ] ดีใจกับทุกคนด้วยที่มีความสุขกับที่ใช้ อยู่นะครับ ทีนี้เมื่อพูดถึงความสุขครับทุกคนสิ่งที่ กรินจะหยิบมาอีกมาพูดถึงนะฮะอีกคำนึงซึ่ง มันเป็นคำคู่กันเลยก็คือเรื่องของความฝัน เขาว่ากันว่าถ้าเกิดเราได้ทำในสิ่งที่ฝัน สิ่งที่หวัง เดี๋ยวคะแนนความสุขมันมาเองใช่มั้ยฮะ ย้อนกลับไปเมื่อสัก 16 ปีก่อนกริน สมมติว่าคะแนนความสุขเต็ม 100 กรินคงได้ สัก 1,000 เพราะว่ากรินได้มีโอกาสทำใน สิ่งที่กรินฝันเอาไว้ตั้งแต่เด็กเขียนใน วิชาจริยธรรมมาโตขึ้นอยากเป็นอะไรเคยใช่ มั้ยฮะ ผมนะฮะเขียนเอาไว้ตั้งแต่เด็กๆว่าโตขึ้น อยากจะเป็นนักร้อง มันไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ว่าเราทำได้ฮะยัง ไม่มีคนปรบมืออีกเหรอครับคุณ [ปรบมือ] สมัยนั้นมันจะมีรายการประกวดร้องเพลงที่ มันมีอยู่ไม่กี่รายการอ่ะนะฮะหนึ่งในนั้น คืออะคาเดมี่แฟนเทเชียเราก็สู้รบปรบมือ กับคนเป็นหมื่นก็เข้าไปเป็นนักร้อง แต่ยังจำได้เลยฮะว่า ในวันแรกที่เราปฐมนิเทศเซ็นสัญญาเป็น ศิลปินมีรุ่นพี่อ่ะ นะฮะคนหนึ่งขึ้นพูดบนเวที ชื่อพี่ซานิ เขาบอกกับเราในวันนั้นว่าไอ้เป็นนักร้อง เนี่ยมันเป็นไม่ยากหรอกเข้ามาเนี่ยมันไม่ ยากหรอก ยืนระยะให้ได้ก็แล้วกัน โอ้โห ทุกคนนะฮะเราเพิ่งจะได้ค้นพบความจริงของ ชีวิตในช่วงนั้นน่ะว่า ว่ามันมันมีอะไรให้ชาเลนจ์เราเต็มไปหมดคน จะชอบคิดว่าก็ต้องพัฒนาความสามารถก็ต้อง
ตั้งใจ แต่ทุกคนเคยเจอใช่มั้ยฮะบางอย่างที่เราก็ ทุ่มเต็มร้อยแต่ว่าฟ้ามันยังไม่เปิดอ่ะ แสงมันยังไม่ตกอ่ะ ในช่วงเวลานั้นฮะความสุขที่เคยเต็มร้อย ทะลุพันของเราน่ะเริ่มค่อยๆลดลงลดลง เพราะว่าเราต้องแข่งขันเยอะแล้วก็ไม่ได้ เป็นคนชอบแข่งขันขนาดนั้น เอาแค่การแข่งขันภายในค่ายกันเองเนี่ยฮะ เขาเซ็นสัญญาเข้าค่ายเนี่ยปีนึง 12 คน 20 คนก็เซ็นกันเข้ามา แข่งขันที่จะมีที่ยืนภายในค่ายเนี่ย อื้อหือสุดสุดฮะนี่คือศิลปินภายในค่ายใน ช่วงเวลาสักประมาณปี 2010 ฮะมาเล่นเกมกัน ดีกว่าครับผมมีเวลาให้ท่าน 5 วินาทีท่าน หาผมให้เจอใครหาเจอท่านอาจารย์ยงยุทธจะ โอนให้ 5,000 บาทนะฮะ ลองดูครับ 3 2 1 หมดเวลานะฮะรีบตัดนะฮะกลัวว่า อาจารย์ยงยุทธจะต้องเสียเงินนะฮะ ท่านหาผมไม่เจอหรอกฮะเพราะผมยืนอยู่ตรง นี้ครับ เอาแค่ว่าพาตัวเองนะไม่ต้องมายืนแถวหน้า นะฮะให้ขึ้นมายืนแทรกสักกลางกลางนะยัง เบียดไปยากเลยครับนับประสาอะไรกับจะไป ประกอบอาชีพทำมาหากิน ในช่วงเวลานั้นถึงแม้ว่ามันจะเป็นความฝัน ของเราแต่เด็กแต่เราก็จำเป็นต้องมอง เรียลลิตี้เนาะ หาอย่างอื่นทำไปด้วย นะฮะด้วยใจที่แบบแหมมันแสนจะอึดอัดเพราะ มันไม่ได้อยากทำอย่างอื่นมันอยากจะเป็น แต่นักร้องเนี่ยนะครับ ปรึกษาเพื่อนบอกให้เราทำอะไรดีเพื่อนบอก ว่า อาชีพอย่างแกน่ะที่เหมาะกับแกอ่ะต้องใช้ ปาก แต่ถ้าฉันจะไปชิมอะไรเหมือนเชฟใบตองมันก็ ไม่ใช่ทางเราอ่ะเนาะ นะฮะท้ายสุดก็เลยหวยมาออกที่อาชีพ ครูนะครับ สำหรับกรีนน่ะกรีนไม่เคยคิดเลยว่าจะต้อง เป็นครูเพราะครูสำหรับกรีนเป็นคำที่เป็น อาชีพคือมันเป็นคำใหญ่ มันต้องไม่ใช่มีแค่วิชาความรู้มันต้องมี ใจต้องต้องอุทิศนะฮะแต่กรีนน่ะเป็นคนหยิบ โย่งทำอะไรเอ้ยไม่มันจบจบไป ตอนที่เริ่มต้นอาชีพครูจึงทำอย่าง ทุลักทุเลแม้จะเปิดโรงเรียนของตัวเองชื่อ เดอะโมเดิร์นเมโลดี้ยังเปิดอยู่ยังไม่ เจ๊งนะ [เสียงหายใจอ้าปากค้าง]เอ่อ ตอนนั้นเรียกได้ว่าทำงานแบบสุดเอาเผากิน ครับ รับคลาสแรกตอน 16:00 น.คลาสสุดท้ายเลิก ตอน 18:00 น.ทำไมรับคลาสแรกตอน 16:00 น. เพราะว่ากลางวันเราจะนอนฮะเราชอบนอนกลาง วันทำไมต้องเลิกตอน 18:00 น.เพราะเราชอบ เที่ยวกลางคืนฮะ ก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างนั้นนะฮะระหว่างสอน สอนอยู่เพื่อนโทรมาชวนเฮ้ยกรีนไปเจอกัน หน่อยดูหนังซะหน่อยเราสามารถโทรหาเด็กได้ เลยตอนนั้นบอกพี่ปวดท้อง พี่ขอลาคลาส เคยสอนสอนอยู่เอาที่แย่ที่สุดให้ทุกคนคิด ว่าคนที่มันไม่ซื่อสัตย์กับอาชีพตัวเอง อ่ะแย่ที่สุดน่ะถึงขนาดไหน เฉลยเลยนะเพราะยังไงก็ทายไม่ถูกนะครับ เคยหลับระหว่างสอนคลาสเดี่ยว ร้องเพลงน้องยืนอยู่ข้างข้างจำได้น้องขับ
รถมาจากเมืองกาญจน์ให้พ่อขับรถจากเมือง กาญจน์มาเจอเราทุกวีค สอนสอนไปแล้วก็ น่อน่อน่อน่อน่อแป๊บนึงลูกแป๊บนึงโน้ตนี้ พี่ว่า หลับ หลับคาห้องฮะ ช่วงเวลานั้นเลยเป็นช่วงเวลาที่ถ้าจะย้อน กลับไปคุณค่าชีวิตกรีนไม่ค่อยมีหรอกฮะทำ ให้มันจบจบไปเป็นมนุษย์เช้าชามเย็นชามที่ แท้จริงคะแนนความสุขเนี่ยตอนนั้นนั่นน่ะ ร่วงเหลือต่ำเตี้ยเรี่ยราดมาก เพราะเราไม่เจอคุณค่าของชีวิตว่าเราทำ อะไรอยู่ พูดถึงเรื่องคุณค่าครับทุกคนคงเคยได้ยิน ในหลักการที่เขาใช้หาคุณค่าในชีวิตของตัว ตัวเองใช่มั้ยฮะที่เรียกว่าหลักอิคิไก หลักอิคิไกนะฮะเป็นแนวคิดจากญี่ปุ่นเขา บอกว่าคุณจะเจอสิ่งที่มีความหมายกับชีวิต เจอคุณค่ากับชีวิต ต้องประกอบด้วยองค์ประกอบ 4 ข้อนี้เป็น เหมือนวงกลม 4 วงทับซ้อนกันครับวงกลมที่ 1 ครับ มันคือคุณต้องหาให้เจอในสิ่งที่คุณรัก คุณเจอสิ่งที่คุณรักไม่พอมันต้องไปอีกวง ฮะคือคุณต้องมั่นใจว่าสิ่งที่คุณรักนั้น คุณทำได้ดี มากไปกว่าแค่คุณจะทำมันได้ดีคุณต้อง สามารถ generate สิ่งที่คุณรักนั้นทำได้ ดีนั้นออกมาเป็นเงินได้ด้วย และอันเนี้ยเป็นด่านสุดท้ายเลยถ้าคุณเจอ ข้อนี้คุณจะอยู่กับมันไปได้ จนถึงไหนถึงไหนเลยฮะนั่นก็คือคุณต้องหา ให้เจอว่าสิ่งนั้นมันเป็นประโยชน์อย่างไร กับโลกใบนี้ ช่วงเวลานั้นครับอาชีพครูสำหรับกรีนเนี่ย กรีนยังไม่เจอว่าตัวเองรักไม่รู้สึกว่า ตัวเองทำได้ดี นึกไม่ออกว่าจะเป็นประโยชน์กับโลกได้ยัง ไงรู้แต่ว่ามันพอที่จะหาเงินได้ไม่ได้มาก มายแต่ว่าก็พอใช้ชีวิต คุณค่าในชีวิตก็เลยไม่เจอฮะใช้ชีวิตแบบ เต้นๆโยกๆไปวันๆจนกระทั่ง มีอยู่วันนึงครับมีเสียงโทรศัพท์ดังเข้า มาที่เบอร์โทรของโรงเรียน สวัสดีครับ สวัสดีค่ะครูกรีน จะติดต่อขอพาหลานมาทดลองเรียนร้องเพลงฟรี ค่ะ เป็นเสียงผู้หญิงคนนึงวัยสักประมาณ 70 นะ ฮะบอกยินดีเลยครับโรงเรียนเรามีทดลอง เรียนฟรี นะทุกวันนี้ก็มีนะฮะ เรานัดกันสมมติสักประมาณเที่ยงครับ เราก็รอเที่ยงก็รอเที่ยง 5 นาทีเที่ยง 10 นาทีเขาก็ยังไม่มาแต่ทุกคนคงเคยได้ยินใช่ มั้ยฮะที่เขาบอกว่าเวลาที่เราไม่ได้ตก หลุมรักอะไรสักอย่างเวลามันผ่านไปนานเสมอ เราจะไม่มีสกิลที่เขาเรียกว่าขันติสกิล คุณจะไม่อดทนหรอกผมก็นั่งร้อนรุ่มไปหมด เมื่อไรจะมาเมื่อไรจะมานะฮะ โทรตามอยู่ไหนแล้วครับ กำลังเดินไปค่ะคุณครูเราก็งงว่าทำไมเดิน นานจังตอนนั้นในใจก็เริ่มแบบงอแงฮะเป็นคน งอแง ไม่อยากเลยโน่นนี่อยากจะเป็นนักร้อง จนกระทั่ง แป๊บเดียวเท่านั้นแหละเขาก็เดินมากัน 3 คน ภาพแรกที่เราเห็นนะทำให้ใจเราที่เคยอยู่ ตรงนั้นวูบไปอยู่ตาตุ่มนะฮะ คุณป้าน้องอ่ะวัยสักประมาณ 70 นะฮะเดินนำ มาข้างหน้าจูงมือกัน 3 คนทีแรกเดินมาไกลๆ
เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเดินจูงมือ คุณแม่น้องอายุสักประมาณ 60 กว่าๆกับน้องอายุสักประมาณ 20 ต้นๆเดิน จูงมือสองคนหลังตาบอดสนิท ความรู้สึกผิดบาปครอบคลุมเราทำไมเราไม่อด ทนนะตอนนี้สวัสดีครับพี่กรีนนะครับเดี๋ยว วันนี้เราทดลองเรียนกันสวัสดีค่ะครูกรีน ชื่อน้องสาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก สิ้นเสียงพูดของเขาฮะเรารู้ทันทีว่าเคส เนี้ยพิเศษ โอ้โหความรู้สึกเราตอนนั้นคือ เนี่ยอาชีพมีตั้ง 108,900 ทำไมถึงต้องมา เลือกอาชีพที่ต้องไปดูแลคนอื่นแกไม่มี ความรู้แกไม่มีเครื่องมือเครื่องไม้ แกจัดการใครไม่ได้หรอกตอนนั้นไม่มีแต่ ความสงสารเขาฮะว่าเขาจะต้องมาเจอกับอะไร ก็ไม่รู้ เราก็พยายามจะทำให้มันดีที่สุดประคองคาบ แรกไปได้อย่าง พอประมาณเข้าคาบที่ 2 เราเริ่มเห็นความ พิเศษมากขึ้น ระหว่างที่เราเรียนนะฮะ มันจะมีจังหวะที่น้องเขา เขาจะกระตุกร่างกายเป็นระยะระยะ บางจังหวะจะมีจังหวะที่ ก็ต้องเอามือขึ้นมากลั้นเหมือนกำลังจะ หลุดสำลักอะไรมาบางอย่าง หรือบางทีก็จะมีเสียง เหมือนเขาจะหลุดกรี๊ดออกมา ทันทีที่คุณแม่น้องได้ยินเสียงนั้นก็จะมี มือคุณแม่น้องที่นั่งอยู่ริมห้องควานหาจน เจอแล้วกระตุกแล้ว แล้วน้องก็จะสงบลง ตอนนั้นน่ะด้วยความที่เรายังใหม่จัดการ อะไรไม่ถูกฮะเราได้แต่มองเคสแล้วด้วยความ เป็นห่วงแต่ว่า เราทำอะไรไม่ได้ คอร์สผ่านไปอย่างรวดเร็ว 5 ครั้งจบ คุณแม่น้องเดินมาบอกว่าอาจจะไม่ได้ต่อ เพราะว่ามีความจำเป็นต้องย้ายที่อยู่เรา บอกไม่เป็นไร แต่ว่าคุณแม่เขาพูดออกมาประโยคนึงกับเรา ฮะ ขอบคุณครูกรีนมากนะที่ยอมสอนน้อง น้องเขาอาจจะมีความแตกต่างจากคนอื่นหน่อย เขาเป็นแอสเพอร์เกอร์ คืออาการแอสเพอร์เกอร์สำหรับท่านที่รู้ เนี่ยนะฮะเขาก็จะมีระบบความคิดระบบการ กระทำที่มีความพิเศษแตกต่างจาก บุคคลทั่วไป เราก็อ๋อไม่เป็นไรครับคุณแม่ อยากจะขอบคุณครูค่ะแล้วก็ขอโทษครูด้วย ที่บางครั้งน้องเขาจะหลุดกรี๊ดออกมา ระหว่างเรียน แม่ไม่ค่อยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย แต่เขามักจะเป็นอาการแบบเนี้ยเฉพาะกับ สถานที่ช่วงเวลาและกับคนที่ทำให้เขา มีความสุขเท่านั้น ทุกคนรู้มั้ยว่า วันแรกที่กรีนเจอเรื่องนี้นะฮะกรีนกลับ บ้านไปเปิดคอมนะฮะ เข้าไปในโปรไฟล์ของเว็บไซต์ของโรงเรียน ตัวเองทำเว็บเอง แล้วไปแก้โปรไฟล์ตัวเองจากเดิมอ่ะกรีนใส่ ลงไปในโบรชัวร์ลงไปในโปรไฟล์ว่าคอร์ส เรียนร้องเพลงสอนโดยพี่กรีนวันนั้นคือวัน แรกที่กรีนกล้ากลับไปเรียกตัวเองใน โปรไฟล์เว็บโรงเรียนว่าสอนโดยครูกรีน ทุกวันเนี้ย กรีนไม่มีโอกาสที่จะได้เจอกันกับ น้องน้องเขาแล้วด้วยข้อจำกัดต่างต่างได้ ขออนุญาตเรื่องมาเล่าแล้วนะครับแต่ว่า ไม่แน่ใจว่าน้องจะได้มีโอกาสดู สิ่งที่กรีนพูดถึงวันนี้ในสักวันนึงมั้ย แต่ว่าถ้าสาดูอยู่นะ พี่อยากจะบอกสาว่า ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่พี่ มืดมนเหลือเกินกับอาชีพที่เราทำอยู่ ความสุข เต็มร้อยนี่ดีแค่ไหนไม่ติดลบ
แต่สาคือคนที่ทำให้พี่ เห็นค่าในงานที่พี่ทำ กรีนเคยคิดครับว่า ไอ้งานที่กรีนทำมันแค่พอประทังชีพหาเงิน ได้ แต่การมาถึงของน้องฉาทำให้กรีนรู้ว่า เฮ้ยจริงจริงเราสามารถตกหลุมรักอะไรสัก อย่างได้ด้วยนี่หว่า มากไปกว่านั้นสา ทำให้ กรีนได้มีโอกาสฝึกฝนทำมันซ้ำซ้ำซ้ำซ้ำจน กระทั้งวันหนึ่งก็ค่อยค่อยทำมันได้ดีขึ้น แล้วก็สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเลยคือกรีน ไม่เคยนึกว่าไอ้สิ่งที่เราทำอยู่ มันจะยิ่งใหญ่พอที่จะเป็นประโยชน์ให้ใคร สักคนบนโลกใบนี้มั้ย ในวันนั้นที่ พี่กรีนนะสามองไม่เห็น แต่สา มองเห็น ทุกคนครับ ช่วงเวลานั้นเนี่ยเป็นช่วงเวลาที่ คำถามในใจมันเกิดขึ้น ในใจเรามากมาย ทุกคนคงเคยเผชิญกับช่วงเวลาที่เราใช้ ชีวิตแล้วเราตั้งคำถาม ว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้นมันดีพอมั้ย มันยอดเยี่ยมพอหรือยัง แต่เขาบอกว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ที่ถ้าเราถอดอคติในใจเราออกไป ถอดอคติ ที่มันถูกบดบังด้วยเลนที่เราเลือกที่จะ มองโลกใบนี้ด้วยตัวเองนะฮะวางไว้ข้างข้าง เราก็จะพบว่า ชีวิตของเรามันเป็นประโยชน์กับ ใครสักคนบนโลกใบนี้เสมอล่ะฮะ ในวันที่คุณอาจจะมืดมน ให้คุณรู้ไว้ครับว่า คุณ เยี่ยมยอด ถ้าคุณได้ถอดเลนส์แห่งอคตินั้นออกคุณจะพบ ว่าคุณยิ่งใหญ่ คุณจะพบว่าคุณ มีความสุขได้กับสิ่งที่คุณทำ และมากกว่านั้นคุณจะรู้ว่าสิ่งที่คุณทำ มันเป็นประโยชน์กับโลกใบนี้มากขนาดไหน อยากจะถามทุกคนจังเลยครับว่า ถ้าคุณจะต้องเรทคะแนนความสุข ของตัวเอง ที่เมื่อต้นนะฮะ ที่บอกว่าเต็มร้อยคุณจะให้คะแนนความสุข ของคุณที่เท่าไหร่ ตอนนี้เริ่มได้คำตอบหรือยังครับว่าเราจะ ต้องทำอย่างไรคะแนนความสุขชีวิตของเราถึง จะเพิ่มมากขึ้นมันง่ายแค่นั้นเลยฮะง่าย แค่เราถอดเลนส์แล้ววางออกไว้ข้างข้าง กรีนไม่แน่ใจว่าเมื่อตะกี้ทุกคนได้เห็น ภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภาพหนึ่งหรือยัง ถ้ายังไม่เห็น กรีนอยากจะให้ทุกคนได้มีโอกาสได้เห็นภาพ นี้ ขอเสียงปรบมือให้บุคคลผู้เปลี่ยนชีวิต กรีนหน่อยได้มั้ยครับ[ปรบมือ] [ปรบมือ] ความสุขอยู่ใกล้แค่เอื้อมครับมันกองอยู่ ข้างหน้าเป็นกำลังใจให้ทุกคนถอดเลนส์แห่ง อคติออกแล้วคุณจะพบกับความสุขที่แท้จริง ขอบคุณครับ >> [ปรบมือ]